Die Grafschaft Bentheim im Unterricht


Plattdeutsche Texte

Dat göing noch moal goot!

(Ne Geschichte van Friedel Ostermann, noavertäilt up Wilsemer Platt)

Dat was dissen Wijnter bi den Schnee un dat Glatties. Mensch, wat was dat glatt bi ons ien Wilsem (Emmelkaump)! Well nich van hooge Noat druut muss, bleef ien Huus. Et was buten te geföahrlik. Teminsten soa lange as de Stroaten en Footpättkes noch nich sträit war’n. De Schoolkinner bruukden ja ok nich noa de Schole de Dage. Bloaß bi de Apotheke ien Uelsen (Emmelkaump), doar was Hochbetrieb bi dat Wear.

Kott vür ’n Middag köimp doar soa ’n öller Fraumäinsch uut de Düre van de Apotheke en marschierde heel trankiel oawer dat Pättken up de Stroate an. En doar was ’t ok al gebüürt. Bumms, satt se up ’n Nears! –  Och, et was noch wal oarig goot goahn. Se was foart wier up de Beene. Men eare Haundtasche, de was ien ’n hogen Bogen ien ’n Schnee te launde kömmen.

En was ok noch löss goahn!!  Dat heele Spill lag up de Ground: ear Tablettengedoo, Tückdöke, Schlöttels, ’n Rülleken Pemüntkes en wat ’t alle was. Men de aule Taunte gatterde dat heele Marakel wier bi mekaar. ’n häinig Fäntken hölp ear doar ääm bi. Se stoppte alles wier ien de Haundtasche. Men nu heel versichtig up Huus an!

Foart ümdewiele röp de Junge achter ear an: „ Oma, doar ligg noch wat!! Stopp, Oma, wocht is!!“  En he bückt sik noa wat. De Tante bliff stoahn. …

Heff se doch nich alles metkregen? ... „Kiek is, Oma, hier! … O Mann, dat sind ja Tanne!“

Tatsächlik, doar lig ’n Gebitt ien ’n Schnee.  ’n Stück of wat Löö blieft stoahn en gniest.  De Junge schreewt: „Hier, Oma, diene Tanne!“, en giff ear dat Gebitt ien de Haund.

Dat Mäinsche faung harre an te lachen en segg: „Nee, Junge, miene Tanne bint dat nich! De höart mienen Mann too! Wi hebt nijs nen Schijnken anschneen. En nu nemm ik aait mien’n Mann sien Gebitt met, at ik uut ’t Huus goah! Anners geht mi den Döiker albott bi den Schijnken!“

Gauw stoppt se ’t Gebitt ien de Haundtasche. „Hä“, sää se, „dat is noch moal goot goahn!“  En futt was se, soa gauw as ’t güing bi dat Glatties.

Upschreewen van Janette Boerrigter