Die Grafschaft Bentheim im Unterricht


Plattdeutsche Texte

  

Kandidoat Möller

Nen Kandidoat is nen Pestuur, den noch nich heelmoangs kloar is. Soa as nen Vikar.

Kandidoat Möller prääkte is moal ien Wilsem. Dat is faste a' nen heelen Sett leen. - Het was heete. En de Buren wa'n möö. Se had'n de heele Wekke drock west met 't Höijen. Nu was 't Söindag. Nu satten se ien de Karke. Hä! Gelükkig ääm van de Beene, dat röst! En - nett as ik all sää - et was schlimm worm. Ne heele Riege van de Buren begünnen te nickkoppen. Se dummelden soa für sik häin en kregen nich alls mehr met van de Präke.

Kandidoat Möller sag dat wall. Men wat völl schlimmer was, he sagg ok, dat doar unner ien de Karke - tüschen dat Burenvolk - ok nen aulen emeritierten Pestuur satt! En sienen Professor van de Hoogeschoole! „Wat söllt dee bäiden wa' van di däinken, das du dat Volk nich ees wakker holen kauns! ", prakkesierde he unner 't Präken.

En up 't Moal schöat em wat ien 't Sinn.

He schäide ääm uut, möök ne kläine Pause, en du begüint he wier hartup: „De mööiste Tied van mien Läben ... de heb ik belääft ... ien de Arme ... van 'n heel schier Fraumäinsch!" –

En du had'n Ij 't is sehn mötten! len de Karkenbaunken stottde den eenen 'n annern an: Hesse dat metkregen? He bi ne Frau ien 'n Arm!?! Dat he dat Woart hebben mag!" - Se war'n alle wier wakker.

„En disse Frau ", sää he d'r achteran, „dat was mien Muur!“ - Elk was wakker, en he kunn gewoon verdan präken.

Noatied stönnen den Professor en den aulen Pestuur noch ääm bi mekaar vür de Karkendüüre. „Dat heff he wal oarig goot häinkregen, of nich? Siene Präke was gar nich soa miss." - „Nee, en `t Volk heff ’e teminsten wakker hölen. Doar kann men noch wat van learen."

`n Settken later muss den aulen Pestuur ok argens up 't Burenlaund präken. Mischien up de Egge. Of ien Arkel. Of ien Emmelkaump? Netsölws! Em göink dat netsoa. De Buren had'n drock west. Nu kömm'n se tot Röste. Het was heete. Se kömm'n hoast ien'n Schloap unner de Präke.

Du däinkt den aulen Pestuur an Kandidoat Möller, dat dee dat vür 'n Settken netsoa had heff. - He schäilt ok ääm uut, maakt `ne kläine Pause, kick de Löö unner ien de Karkenbaunken an ... en segg: ,,De mööiste Tied van mien Läben ... de he 'k belääft ... ien de Arme ... van `n heel schier Fraumäinsch!"

En net as dumoals ien Wilsem, soa güing 't hier ok: De Lö keken up, stottden sik an, schüttkoppden en eene flüsterde `n annern too: „Fui, fui! Van dee aule Mann had 'k dat doch nich dacht!"

En de aule Pestuur up 'n Prääkstohl prakkesierde ääm: „Wo was 't ok noch?" En dann proatde he verdan: „En disse Frau, ... dat was de Muur ... van Kandidoat Möller."

Men du was 't Volk wakker!

                                                                  Upschreewen van Janette Boerrigter