Die Grafschaft Bentheim im Unterricht


Plattdeutsche Texte

 

De nije Waschmeschine

Ik bin ne upgeklärte, moderne Frau, un ik heb mi ne nije Waschmeschine kofft. Ne vollautomatische natürlik.

Ik fröög den Koapmann, woar ik de Meschine koapen woll: „Kann men sik ok up dat Ding verloaten?" He sää: „Aber wisse, gnädige Frau! Alles in einem Waschgang. Schmutzig hinein - und blütenweiß wieder heraus. Sie sehen, es ist ganz einfach. Es kann nichts passieren." 

He fröög dann, off ik de Meschine bar betalen, off up Raten koapen woll. Ik sä em: „Am besten latt mi dat, att ik iedere Wekke nen Euro betalen döa. Dat dött mi nich sear en u ok nich." Dat lööt em nich goot too. Men enerläi, de Waschmeschine köimp bi ons ien 't Huus.

De Maunlöö, de se brachden, frögen mi: „Wohin mit die Maschine?"

Ik sä ear: „Ien miene Schloapkamer. Tegen mien Berre."

Se keken mi an, as of ik se nich alle mehr hadde. Se hebt de Meschine anschlötten en futt war'n se wier.

Nu was ik alleene met dat Ding, „dem größten Wunder des Jahrhunderts". Ik was bliede, dat ik ne grote Meschine kofft hadde. Want du ik mi uuttröcken hadde un ien de Meschine krupen woll, du vernömm ik ierst, wo wäinig Stee doar binnen ien was! Ik satt heelmoangs krumm ien de Tunne. Men du dachde ik ok: Well 't gerne mäkkelk hebb'n will, dee mött sik ok men wat gefallen loaten. Van vandage of an bruuks du di nich mehr te waschen. Doar hesse nu de Waschmeschine für. Dat heff den Kearl ja ok seggt: ‚Schmutzig hinein - blütenweiß wieder heraus!’ Seepe en Haunddook kauns 'e nu spoaren. Nu geht 't alle vollautomatisch!

Nu bekeek ik mi ierst is moal de Knöppe an de Meschine. Up eene van de Knöppe stöind: ‚Gewünschte Temperatur’. Ik dräihde den Knopp up 40 Groad, dat is für mi woarm genoog. Up den tweeden Knopp stüind: ‚Hauptwäsche’. Too men, dachde ik. Dat wosse ja hebb'n. Den Kopp wosse ja ok schoane hebb'n. Ik drückde up den Knopp - en krööp du ien de Meschine.

Ümdewiele güink de Wascherij al löss. Ik kreeg dat Water ok doarhäin, woar ik 't gar nich hebben woll. Nu güink dat unwiese Trieseln löss. Wat was dat gruselik! Ik wööd alle men ien't Rounde dräiht. Häin en wier däin. Moal was mien'n Kopp unner Water, dann schlöög mi 't Knee unner 't Kinn, dann had 'k de Föte ien 't Krüüs. Moal höing ik koppoawer ien de Trommel, dann lagg ik wier vüroawer liek up de Knee.

Um mi too niks as Bruus. Den güink mi dür Mound en Nöse. Soa schoane had ik mi mien Läwedag noch nich waschet. Ik jöölde: „Hölpe! Hölpe! Nu kann't wa'! Genoog! Schäi uut, schäi uut!" Men dat Ding bleef an 't loopen. Gineene höarde mi. Ik wass soa düselik! Ik wüss nich mehr, woar boaven of unnern was. At ik doch bloß an den aulen Knopp kummen kunn, üm de Meschine offtestellen!

Doar! Gelükkig! Ik hadd 't ok sich mehr lange uuthöllen! Se bleef stoahn!! Wat was ik bliede, dat ik nen Vollautomat kofft hadde! Ik vernömm wa', dat 't Water alle minner wööd en d'r offlööp. De Trommel schaukelde nu häin en wier, heel sachte. Mooi bedaart. Wat was dat angenahm noa all dat Trieseln. Ik dachde: Pass up, nu wösse ok noch ien 'n Schloap süüst.

Men dat hasse di dacht! Up eenmoal wööd ik düür mekaar stott’. De Trommel föing met Gewäilt an te dräijen en te roasen. Se gierde het uut. Ik kunn niks mehr höaren of sehn. Och, wo gerne hadd ik mien Haunddook had en mi söllm offdröagen willt! En de Trommel wööd alle noch göuwer. Ne Rakete noa de Moand is niks doartegen!

Du ik äindeliks kriedewitt en pulverdröage - ok de Krömmels tüschen de Teene war'n futt - uut de Meschine krööp, du was ik mehr as bliede, dat ik d'r met 't Läben offkömmen wass.

Ik weet wall, ik nemm mienen Waschlappen un mien Frotteedook wier. len de Meschine krigg mi gineene mehr ien! Lacht mi men wat uut! Koap Ij u men geröst ne vollautomatische Waschmaschine. Ik bin soa aulderwetsch en wasche mi van nu of an wier sölws. Sunner Meschine!

                                                           Upschrewen van Janette Boerrigter