Die Grafschaft Bentheim im Unterricht


Plattdeutsche Texte

De Fyand knip ut

('n Woor Vertelseltien ut 't vörige Joorhunderd)

van Carl van der Linde

"Mester, y mött upstaon, et wodt Tied!"

De Schoolmestersfrau stünd vör 't Berre van eren Man en möök em wacker. De Mester drääjde sik ümme, freef siene Aogen en sää:

„Sal foort gehören, ik kummel"

Dan gaapde hee noch 'n paar maol, slöög dat Bovenbedde trügge en krabbelde d'r ut. As he sik wasschet en kämt harre, stöök he foort de lange Piepe an, dee haost net so groot was as dat hele Mestertien. En dan güng 't an de Koffie, dee met Braot, Botter en Beschüten al up de Taofel stün. As de Mester met 't Drinken kloor was, greep he foort weer nao de Piepe. Men den Dop har he noch nich heel utesmäökt, du keek he al nao de Klocke.

„Et sal wal Tied wodden", sää he en stöök de Nöse is effenties ut de Döre. 'nen Koulen Winterdag was 't. De Ruwgriesel sat net as witte Kanten an de Bäöme en Büssche, De en de Nevel was noch nich heel uptrocken.

„Nemt u in acht, Mester, dat y u nich verküült!", rööp em siene Frau to en reekde em 'nen dicken Das hen.

„Hef gin Naod", sää he en keek nao de Koppel Krälen, dee al met Geschräve over 'n Diek flögen.

En nu güng 't al: Klip klap klip klap — van alle Kanten kwarmmen de Schoolkinner d'r anklappert. Under 'n Arm dröög ieder Kind 'n paar Törve, woor de Kachel in de Schole met stokt wörre. Nu setde de Mester de Piepe bysied en güng ok in de Schole, woor de Kinner noch nich alle versammeld wassen. De Klocken güngen by de Burenbö nich alle sao genau overeen, en sao kwammen enkele Kinner manges een bettien later. Men de Kachel was al mooj an 't Glöjen, en dicht d'rby lag 'nen groten Bölt Torf, den de Kinnen alle metbracht harren. (Disse Geschichte geböörde nämlik in de Mirre van 't vörige Joorhunderd, en et sal nu noch wal Löö geven, dee betügen könt, dat ik de räine Woorhäid vertelle.)

In de Schole was et lecker worm, men de Fensters wullen doch noch nich updäjen. Sao kunnen de Kinner nich nao de Müsschen en Toogfinken kieken, dee manges üm de Schole to flögen. Dat schiende besünners Geertien Blunk nich te passen, dat vandage gar nich de Gedachten by mekaar hadde. Of et met siene Gedachten up 't Ies was, of et al an 't Swieneslachten dachde, dat de andre Wecke gebören sul, is enerläi — men et pasde slecht up; en de Mester har sien Verdreet an em. Hee har dat Wicht al 'n paar maol waarschaut, men et hölp niks: Geertien möök' allerläi dum Tüüg, sao dat de Mester endliks nao de Handplacke greep en Geertien 'n paar over dat smerige Händtien gaf.

Nu günk natüürlik dat Geschräve los. Men dat was nich slim. Slimmer was't, dat Geertien an de Mester vörbysnikde, up de Döre to lööp en utnääjde. Dat Gebleer, wat 't in Huus möök, dat was noch wal sao harre as in de Schole.

Was de Moder nu 'ne kloke Frau west, dan har se seggen sich mötten: „Laot dat Reeren men, du sas de Kläppe wal verdeend hebben!"

Men se däö net dat, wat se nich doon sul. Se hönk gau den Eerpelpot up 't Füür, en dan „Hes my nich Seen" nao de Schole hen. De Schooldöre tröök se up, as wen se twee Kumpenien Soldaoten achter sik harre, en dan foort up de Mester los: See wul eer Kind in de Schole nich hauen en vermöörden laoten! De Mester sul lever uppassen, dat de Kinner wat leerden! Up de aarmen Wörmpies herümdösschen, dat was alles wat he kun!

Dat Mestertien höörde alles gedüldig met an en griende. Men as de Frau gar nich uphöörde met de Bleckery, door wees he nao de Döre en sää: „D'r ut!" — En nu schrääwde de Frau noch völle harrer.

De Kracht üm dat Wief ut de Döre te doon, har de Mester nich. En as se nu noch dichter up em too dräng en em met ere smerigen Füüste under de Nöse kwamp, door greep he tot dat leste Middel — hee rööp: Kinder, helpt!"

En nu flögen de Törve! Wichter en Jungs, alle hölpen em en bumbardeerden dat dulle Wief. En as dee nu 'nen groten Torf in de Nacke en dan noch enen an 't Kin kreeg, door greep se gau nao de Döörklinke en höld 't d'r dör.

De Indianer froger kört nich harrer by ere „Siege" schräved hebben as nu de Kinner däön. Men de Mester, dee sik by de Smitery 'n bettien an de Sied waard harre, was foort weer up sienen Posten. Hee slöög met de Handplacke up de Banke en kummedeerde:

„Röste!"

En met 'n heel eernst Gesichte tredde hee up de Kinder too en sää:

„De Fyand knip ut! Nu gau de Munition weer upsöken! De Slacht is wunnen!"

Diese Geschichte ist im Jahrbuch des Heimatvereins der Grafschaft Bentheim 1954, S. 98 f abgedruckt