Die Grafschaft Bentheim im Unterricht


Plattdeutsche Texte

Knecht Ruprecht up besk 

Knecht Ruprecht gng in't dorp mheer,
he wol es kieken,
wo't met all dee kinder wr,
he gng doorbie van huus to huus,
de kinder lusterden as ne muus.

Up eenml klop't bie us an't fenster,
"huch!" seg miene frau, "et sind doch kinne gespenster?"
"Nee," seg hee, "Gese, sachte men an,
ik bin't ja bloos, de Wienachtsmann,
ik wol es kieken, wu't ju geet,
un wat up de kinder eren wunschzettel steet,
lt mie es efkes me ju snasen,
segget es, wuvl heb' i eigentlik van de kwasen?"

"J," seg miene frau, "wie hebt ne riege,
et is wal bol ne halwe stiege,
un wo't us geet?
Net as i't seet!
Wie hebt noch wal'n lk spek an'n wiemel,
men anders is't 'n slap gemiemel,
dat geld, dat is so knap en raar,
wie hebt ogenbliklik niks in baar!"

"O," seg he du, "door weet ik rd,
ik geew ju botter bie das brd,
ik heb in mienen groten sak
spelwerk, noch een ganz groot pak."
"O," seg miene frau, "dat is je mooi,
Hinnik, krup is gaww' uut de kooj',
nu bruuk wie us gaarnich meer mu'n,
wat slt de kinder sik nu freu'n,
nu slt se ok wal artig sien,
o Wiehnachtsmann, wie bedankt us fien!"

Hee drajd' sick m, un lacht sik in'n boord,
flink was he ok al weer buten de poort'.
"H, Schimmel!" seg hee, "bliew nicht stn,
wi wilt noch'n hsken wieder gn !"

Hermann Stegemerten